( هر کدام 2 نفر ) بر این سازمان نظارت خواهند داشت ، خط مشی و ترتیب اداره سازمان و نظارت بر آن را قانون معین میکند . از ذکر واژه های مطبوعات و وسایل دیگر در بند دو اصل سوم و در اصل پانزدهم و در مقایسه با بند وسایل ارتباط جمعی مندرج در مقدمه و در اصل 175 به نظر میرسد که قانون اساسی عمدتا صدا و سیما را از مصادیق بارز وسایل ارتباط جمعی و رسانه های گروهی دانسته است .

این حقوق به عنوان اساسی ترین حقوق انسانی در جوامع مردم سالار شناخته شده است و هیچ مقام عمومی یا خصوصی ، نمیتواند شهروندان را از بهره جویی از آنها محروم سازد . در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران ، رسانه های گروهی در میان مطالب خود آزادند مگر  مطالبی که مخل بر مبانی اسلام یا حقوق عمومی باشد . اصل 24 قانون اساسی در این خصوص بیان میکند ، نشریات و مطبوعات در بیان مطالب آزادند تفصیل آن را قانون معین میکند . پس تنها مرز و محدوده ای که قانون اساسی برای نشریات مطبوعات و همه رسانه های گروهی معین کرده است ، روشن به نظر می آید . ایولین مرز عدم اخلال به مبانی اسلام . یعنی پایه های اساسی دین مبین اسلام است که در اصل دوم بیان شده و جمهوری اسلامی بر پایه آنها قرار گرفته است . دومین محدودیت حقوق عمومی است . به معنای حقوقی که عموم مردم از آن برخوردارند . اصطلاح حقوق عمومی افراد به انواع آزادیها و مساولت و اقسام آن گفته میشود . مانند آزادی شغل و آزادی عقاید مذهبی و آزادی عقاید سیاسی و آزادی تعلیم و تربیت و تساوی در مقابل قانون و تساوی در پرداخت مالیات و شادی در تصدی مشاغل رسمی و ..... حقوق عمومی میتواند در برگیرنده حق هر یک از شهروندان هم باشد . حق اینکه مورد تهمت ، افترا ، و حتاکی توسط رسانه های گروهی قرارد نگیرند . حق اینکه در صورت مواجهه شدن با چنین شرایطی بتوانند پاسخ خود را از همان رسانه منتشر کنند یا برای احقاق حقوق خود به مراجع زیر صلاح قانونی مراجعه نمایند .

2-رسانه های گروهی یا قوانین و مقررات عادی : در مجموعه قوانین و مقررات عادی جمهوری اسلامی ایران قانون جامعی که تمام رسانه های گروهی داخلی را به طور کلی در بر گیرد . یافت نمیشود . تنها در رابطه با رسانه های گروهی خارجی است که آئین نامه صدور اجازه تاسیس انحلال ...... مقرراتی را برای کلیه رسانه های گروهی خارجی نظیر موسسات مطبوعاتی خبری ، خبر گزاری ، آژانسهای عکس و سایر موسسات نشر و انعکاس اخبار و اطلاعات که اقامتگاه اصلی اشان خارج از ایران است پیش بینی کرده است . البته در مورد تعدادی از رسانه های گروهی که سابقه فعالیت طولانی در کشور داشته اند مانند مطبوعات ، نشریات تبلیغات و رادیو و تلویزیون قوانین و مقررات خاصی قبل و بعد از انقلاب تصویب شده است که بر شرایط تاسیس ، فعالیت ، آزادی و حدود و ثغور ( حد و مرز ) و سایر امور آنها حاکم است . برخی از این قوانین عبارتند از :

قانون مطبوعات مصوب سال 64 و اصلاحیه مصوب سال 79 آن .

قانون اداره صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران مصوب 8/10/59 .

قانون خط مشی کلی و اصول برنامه های صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران مصوب 17/4/61 .

قانون مجازات تبلیغ ، تبعیض نژادی مصوب 8/4/56 .

قانون نحوه اجرای اصل نودم قانون اساسی مصوب سال 65 .

آئین نامه اجرایی قانون مطبوعات مصوب اسفند 64 ( مصوب 8/11/65 )

قانون ترجمه و تکثیر کتب و نشریات و آثار صوتی مصوب 8/4/54 .

آئین نامه واحدهای اطلاعات و انتشارات و روابط عمومی وزارت خانه ها و موسسات دولتی در روابط عمومی مصوب 28/12/53 هیات وزیران .

آئین نامه نویسندگان مطبوعاتی و خبرنگاران مصوب 22/6/54 .

آئین نامه چاپ و صحافی مطبوعات دولتی مصوب سال 57 .