افکار عمومی چیست ؟ برخی از نویسندگان معتقدند که خیزش افکار عمومی یکی از مشخصه های دنیای جدید است از این جهت میگویند که خیزش آن را باید با خیزش دمکراسی همزمان دانست برای فهم اینکه افکار عمومی کجا و کی تسلط پیدا میکند باید قبلا بدانیم که نویسندگان مختلف از افکار عمومی چه برداشتی دارند . و افکار عمومی چیست .

دسته بندی اول :

1-    افکار عمومی به عنوان مجموعه ای از عقاید افراد : به طور مثال آلبرت بن دیسی یکی از پیشگامان علم حقوق در قرن نوزدهم افکار عمومی را واژه ای عمومی برای باورها و اعتقادات گروهی از افراد جامعه بشری  تعریف میکند .

2-    افکار عمومی به عنوان نوعی سازمان اجتماعی : مثلا چارلز هورتون کولی افکار عمومی را صرفا مجموعه ای از نظریات و عقاید جدا از هم نمیدانست بلکه آن را سازمان یا فرایندی مجتمع از تاثیرات ارتباطی و دو جانبه میدید و یا آقای فردیناند تونیس جامعه شناس آلمانی که افکار عمومی را عقاید مشترک گروهی از مردم میداند بویژه زمانی که این عقاید به اثبات رسیده یا مردود شده است .

دسته بندی دوم :

1-    افکار عمومی پدیده ای محدود به جوامع جدید : هانس اسپیر معتقد است که افکار عمومی پدیده ای جدید است و ریشه های آن را باید در دوره انقلاب فرانسه جستجو کرد . او افکار عمومی را اظهار نظرهای رایج در باره مسائل کشور و پدیده ای میداند که در همه کشورها دیده نمیشود و تنها در جوامع جدید شکل گرفته و با گسترش رسانه های همگانی و سازمانهای سیاسی توسعه یافته است .

2-    افکار عمومی پدیده ای به صورت گسترده و جهانی : طرفداران این دیدگاه معتقدند افکار عمومی باورهای اکثر مردم است و در هر جامعه اعتقاداتی وجود دارد که از آن اکثریت است ، اینان میگویند فراگرد گسترش اظهار نظر در باره مسائل کشور در جوامع باستانی مثل یونان قدیم هم دیده میشود .

در مجموع شواهد نشان میدهند که آنچه تحت عنوان افکار عمومی در جوامع باستانی توصیف میشود  با آنچه درجوامع صنعتی میبینیم بسیار فرق دارد از این جهت میتوان پیدایش افکار عمومی را در عصر جدید و جوامع سنتی دانست . وسعت ، تعدد و تنوع مسائل که افکار عمومی امروز با آن مواجه است و همچنین نحوه بیان و امکاناتی که برای ارائه افکار عمومی در عصر جدید وجود دارد با گذشته قابل مقایسه نیست .

تاریخچه افکار عمومی : تاریخ شناس اتریشی آقای ویلهم بیور عقیده دارد که افکار عمومی نیرویی فعال در امور سیاسی روم و یونان باستان بوده و دولت بایستی به این امر توجه میکرده است . خواه حکومت دیکتاتوری باشد یا دمکراسی آقای بیور و دیگر تاریخ شناسان که افکار عمومی را در قرنهای گذشته بررسی میکنند اغلب از کانالهای ارتباطی به عنوان شاخصها بحث میکنند و معتقدند که به موازی گسترش کانالهای ارتباطی گستره وجودی و شخصیت افکار عمومی توسعه یافته است . به طور مثال در طول قرون بستا در اروپای غربی هنگامی که وسعت کانالهای ارتباطی محدود به محیطهای روستایی بود عقاید عمومی نقش کوچکی را بازی میکرد در این دوران جریان عقاید فقط در مکانهایی وجود داشت که ارتباطات بهتر برقرار شود و افراد با سواد گرد هم آمده باشند مثل  رم ، مراکز مذهبی و دربارهای وابسته به سلطنت دراین شرایط اکثریت جمعیت پاسخ سوالات مطرح شده در زندگی روزانه خود را از مذهب ، آداب و رسوم و دیگر منابع محلی دریافت میکرده و به موازات توسعه کانالهای ارتباطی افکار عمومی جان تازه ای پیدا کرد در دولت شهرهای ایتالیا که تعداد آن به 1600 رسیده بود میدانهایی برای بحثهایی مورد علاقه مردم تشکیل شده بود . پیدایش مطبوعات همچنین کمک بزرگی به توسعه ارتباطات و افکار